تامل.........

فرزندان شما فرزندان شما نیستند.آنها پسران ودختران خواهشی هستند که زندگی به خویش دارد.

آنها به واسطه شما می آیند اما نه از شما وباآنکه باشما هستند از آن شما نیستند.

شما می توانید مهرخودرابه آنها بدهید امانه اندیشه های خودرا.

زیرا آنها اندیشه های خودرادارند.

شما می توانید تن آنها رادرخانه نگاه دارید امانه روحشان را.

زیراروح آنهادرخانه فردااست که شما رابه آن راه نیست حتی درخواب.

شما می توانید بکوشید تامانند آنها باشید اما مکوشید تا آنهارا مانند خویش سازید.

زیرا که زندگی واپس نمی رود ودربند دیروز نمی ماند.

شما کمانی هستید که فرزندان مانند تیر زنده ای از چله آن بیرون می جهد.

کمانگیر است که هدف رادر مسیر نامتناهی می بیند واوست که با قدرت خود شمارا خم می کند تا تیر او را

تیز پر ودوررس به پروازدرآورید.

بگذارید که خم شدن شما دردست کمانگیر از روی شادی باشد.

زیرا که او به تیری که می پرد مهر می ورزد و هم به کمانی که درجا می ماند